Συνολικές προβολές σελίδας

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017

Εθνικές νευρώσεις και εθνικοθρησκευτικές φαντασιώσεις !


Μιλόσεβιτς, Καντάφι, Κάστρο, Σαντάμ και πλέον Άσαντ και Κιμ με λίγο από Μαδούρο…Ονόματα παρανοϊκών δικτατόρων που έχουν γίνει κατά καιρούς τα ινδάλματα του μέσου Ελληνάρα !

Όλα αυτά βεβαίως στο όνομα του αντιαμερικανισμού, του αντιευρωπαϊσμού κατά της «νέας τάξης πραγμάτων» (που και οι ίδιοι που την αναφέρουν δεν ξέρουν τι σημαίνει !) και υπέρ της ορθοδοξίας ή του σοσιαλισμού. Και φυσικά όλοι πλέον οι «αντιιμπεριαλιστές» δικτάτορες και οι οπαδοί τους υπό την «αιγίδα» του νέου πλανητάρχη και αγαπημένου μας ηγέτη Πούτιν ! Έως και ο Μπιν Λάντεν είχε πολλούς υποστηρικτές στη χώρα μας οι οποίοι χαίρονταν με τις δολοφονικές του επιθέσεις στην Αμερική, στην Αγγλία και αλλού !

Είναι η…εθνική μας ιδιοπροσωπία που έλεγε και ο Σαμαράς ή εθνικές νευρώσεις και εθνικοθρησκευτικές φαντασιώσεις ; Δυστυχώς και τα δύο, αλλά όχι μόνο αυτό, διότι όλα αυτά δεν προέκυψαν καθόλου τυχαία, αλλά σε μεγάλο βαθμό οργανωμένα και είναι ανατολικής-Ρωσικής προέλευσης.

Ας  δούμε όμως το θέμα πιο αναλυτικά…Από την ημέρα της δημιουργίας του το Ελληνικό κράτος (1830), είχε προστάτιδες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) διότι αυτές συνέβαλαν οικονομικά, διπλωματικά και πολεμικά για να γίνουμε τότε κράτος. Και καθώς αυτό συνεχίστηκε και επισήμως μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Έλληνες συνήθως δεν έβλεπαν με καλό μάτι αυτές τις μεγάλες δυνάμεις και είχαν κυρίως εθνικοαπομονωτικές τάσεις.

Ποια είναι όμως η πραγματικότητα, όσο και αν δεν αρέσει; Ότι οι δυτικές χώρες, (κυρίως Ευρώπη και ΗΠΑ) παρά τα όποια αρνητικά και λάθη τους, έχουν συμβάλει διαχρονικά σε μεγάλο βαθμό στην όποια οικονομική, οργανωτική και πολιτιστική βελτίωση της Ελλάδας. Kαι φυσικά, πάνω απ’όλα, αυτές οι διαχρονικές συμμαχίες συνέβαλαν στο εδαφικό μεγάλωμα της Ελλάδας. Ή κάνω λάθος ;

Από την άλλη ποιες οι διαχρονικές σχέσεις με τη Ρωσία ; H μοναδική πολεμική συμμετοχή στο πλευρό μας ήταν στην καθοριστική νικηφόρο ναυμαχία του Ναυαρίνου. Πιο πριν είχε προκαλέσει μια μεγάλη καταστροφή στον Ελληνισμό που ήταν η αντιδραστική ρωσοκίνητη εξέγερση των «Ορλοφικών».

Μετά την απελευθέρωση μας έστειλαν τον Ιωάννη Καποδίστρια που-παρά τη μυθολογία με την οποία τον περιβάλλουn και δεξιοί και αριστεροί- ήταν ουσιαστικά ένας δικτάτορας και πιστός υπηρέτης της Ρωσικής-Τσαρικής διπλωματίας. Μετά το άδοξο τέλος του Καποδίστρια, ουδέποτε η Ελλάδα είχε στενούς δεσμούς με τη Ρωσία. Αντίθετα κατά καιρούς οι σχέσεις γίνονταν ιδιαίτερα εχθρικές, όπως όταν αυτοί στάθηκαν εξ’αρχής απέναντί μας στη Μικρασιατική εκστρατεία, αλλά και όταν εμείς ( Ε.Βενιζέλος έστειλε εκεί στρατό για να πολεμήσει κατά των Μπολσεβίκων (κομμουνιστών).

Πολύ αργότερα μάλιστα ήρθε και ο Σοβιετικής-Σταλινικής έμπνευσης εμφύλιος (1945-49) και ακολούθησε η μάλλον αφόρητη κυριαρχία του Αμερικανικού παράγοντα στην Ελλάδα. Από τότε μέχρι και τη μεταπολίτευση ο αντιαμερικανισμός και η Ρωσοφιλία (Σοβ.Ένωση) περιορίζονταν μόνο στο χώρο της αριστεράς. Ακόμα και οι ακροδεξιοί και φασίστες ήταν τότε στοιχισμένοι στην Αμερικανική υπερδύναμη, ως αντίβαρο στη Σοβ.Ένωση και τον κομμουνισμό…

Αυτό άρχισε να αλλάζει στη μεταπολίτευση όταν ανέβηκε η ιδεολογική επιρροή της αριστεράς, οπότε και ο αντιαμερικανισμός. Ωστόσο η Ελλάδα παρέμενε πάντα μια φιλοδυτική χώρα και αυτό μέχρι το 1981 που πήρε την εξουσία το ΠΑΣΟΚ του πιστού ανθρώπου της Σοβιετικής διπλωματίας και κρυφοκομμουνιστή Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτή ωστόσο η γεωστρατηγική αλλαγή μόνο αρνητικές επιπτώσεις έφερε μακροχρόνια στη χώρα μας…

Μια από αυτές ήταν πως κυρίως από τότε  ξεκίνησαν οι μεγαλύτερες τάσεις ριζοσπαστικοποίησης και εξτρεμισμού της Ελληνικής κοινωνίας και που μόλις κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και ο κομμουνισμός αυτές οι ιδέες πήραν μια νέα μορφή. Οι ακραίοι δεξιοί το γύρισαν αντιαμερικανοί, ενώ και ο Γιουγκοσλαβικός εμφύλιος έφερε στην επιφάνεια ξεχασμένα ιδεολογήματα όπως το «ορθόδοξο τόξο», η Ελληνοσερβική φιλία κα.

Ο-δικαιολογημένος στην πραγματικότητα- Νατοϊκός βομβαρδισμός της Σερβίας του Μιλόσεβιτς και ο ακραίος και προπαγανδιστικός τρόπος μεταδόθηκε από τα Ελληνικά ΜΜΕ έφερε νέα υστερικά κύματα αντιαμερικανισμού. Τα ίδια και χειρότερα και με τον άδικο και απερίσκεπτο Αμερικανικό πόλεμο στο Ιράκ το 2003. 
    
 Τα δύο άκρα, δεξιά και αριστερά, άρχισαν να συμβαδίζουν με κοινό παρονομαστή τον αντιαμερικανισμό-αντιδυτικισμό και στο βάθος τη Ρωσοφιλία, αφού στο μεταξύ είχε προκύψει και ο Πούτιν που την δυνάμωσε γεωπολητικά. Μεσαιωνικές και μετα-μεσαιωνικές δοξασίες του λαού μας βγαίνουν σκοπίμως στην επιφάνεια, περί του ξανθού γένους με το οποίο πρέπει να συνεργαστούμε και να συμπορευτούμε και λοιπά γραφικά…

Τα νέα εθνικά ιδεολογήματα είναι γεγονός…αντιδυτική Ελλάδα, αντιαμερικανισμός, Ρωσοφιλία,  αντι-νέα τάξη πραγμάτων κλπ. Μας προκύπτουν Χριστόδουλος, Παπούλιας, Κανέλλη, Καρατζαφέρης και άλλοι ρωσοκινούμενοι προπαγανδιστές. Επίσης, με αφορμή το Μακεδονικό και το μεταναστευτικό, είχε αρχίσει να αναβιώνει και ο εθνικισμός και η φασιστοχουντική δεξιά...      
                                     
H δε οικονομική κρίση και πνευματική παρακμή των τελευταίων χρόνων φέρνει την Ελλάδα ακόμα περισσότερο στα άκρα. Νεοναζί Χρυσαυγήτες στη βουλή και την ίδια στιγμή τα ακροαριστερά γκρουπούσκουλα του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛ. στην εξουσία, σε μια εθνικοσοσιαλιστικού τύπου συγκυβέρνηση ! Και την ίδια στιγμή η ρωσοφιλία παίρνει τεράστιες διαστάσεις…

Σύμφωνα με έρευνες δημοφιλέστερος ηγέτης στην Ελλάδα είναι ο Βλαντιμίρ Πούτιν με αποδοχή άνω του 50% που αποτελεί ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο (στην ίδια κατάταξη με Βιετνάμ και Λίβανο). Ένα περίπου 30 % θεωρεί ότι ο Σταλινικός κομμουνισμός σεβόταν την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα !  Την ίδια στιγμή ένα 4% θεωρεί ότι και ο Χιτλερισμός σεβόταν τα ίδια πράγματα που μπορεί να φαίνεται μικρό ποσοστό, αλλά είναι και από τα υψηλότερα στον κόσμο…Την ίδια στιγμή έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιπαθεί ή και απεχθάνεται Εβραίους, Μουσουλμάνους, Αμερικανούς, Γερμανούς κα…

Με λίγα λόγια οι Έλληνες «αγαπούσαμε» τους Μουσουλμάνους όταν οι Αμερικανοί βομβάρδιζαν Ιράκ και Αφγανιστάν, αλλά ήμασταν στο πλευρό των ορθόδοξων Σέρβων του Μιλόσεβιτς όταν αυτοί μακέλευαν τους Μουσουλμάνους Βόσνιους ! Επίσης στο Παλαιστινιακό ξαναγινόμαστε φιλομουσουλμάνοι  προ του «επάρατου»  Ισραήλ, αλλά τώρα τους αντιπαθούμε και πάλι και χρεώνουμε στο σύνολο του πληθυσμού τους την τζιχαντιστική τρομοκρατία ,την οποία ένα κομμάτι του πληθυσμού είχε στηρίξει στο παρελθόν !   

 Πάνω απ’όλα η ορθοδοξία, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να μισούμε του κακούς «Σκοπιανούς» που είναι στην πλειοψηφία τους ορθόδοξοι ! Τα τελευταία χρόνια μισούμε, λόγω κρίσης, και τους Γερμανούς, αλλά τους υποστηρίζουμε όταν αυτοί κοντράρουν την λαομίσητη Τουρκία του Ερντογάν και πάει λέγοντας…Ο δε αντιαμερικανισμός μας δεν είναι στην πραγματικότητα ένας και καλά αντιιμπεριαλιστικός και φιλολαϊκός αντιαμερικανισμός, αλλά ένας Ρωσικής, φασιστικής και κομμουνιστικής προέλευσης αντιαμερικανισμός.

Όχι απλά λοιπόν εθνικές νευρώσεις και ιδεολογικό μπάχαλο, αλλά μια Ελληνική κοινωνία πολύ άρρωστη- και σε μεγάλο βαθμό τεχνηέντως- που χρήζει θεραπείας ! Όλα τα υπόλοιπα-και όποιες δικαιολογίες βρίσκουν οι κρυφοί και φανεροί φασίστες ή απλά πολιτικά ορθοί για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα- εγώ τα ακούω βερεσέ…  

Τετάρτη 30 Αυγούστου 2017

Γιατί δεν βάζει μυαλό η Ευρώπη και γιατί υπάρχει ο Ο.Η.Ε ;


Το πιο προφανές είναι ότι εδώ και πολύ καιρό ζούμε σε ένα ταραγμένο και επικίνδυνο διεθνές περιβάλλον ,με τον διεθνή φασισμό και την τρομοκρατία να σηκώνουν απειλητικά κεφάλι παντού !

Όταν μιλάμε για διεθνή φασισμό εννοούμε αρχικά τη Ρωσία που είναι και το κέντρο του αυτού του φασισμού (κόκκινου και μαύρου), και έπειτα την Κίνα, το Ιράν, τη Βόρεια Κορέα, τη Βενεζουέλα κα. και φυσικά και την ισλαμοφασιστική τρομοκρατία τύπου ISIS, Αλ Κάιντα, Ταλιμπάν κα. Και αυτά φυσικά την ώρα που η μαρτυρική Συρία συνεχίζει να μετράει θύματα, με κύρια ευθύνη των μακελάρηδων Άσαντ και Πούτιν και με προκλητική δυτική ανοχή…

Ποια η άμυνα όμως του δημοκρατικού κόσμου και της δύσης απέναντι στους νεοχιτλερικούς και το φασισμό κάθε είδους που όλο και  σηκώνει κεφάλι ; Υπάρχει αποφασιστικότητα για την αντιμετώπισή του και από που αντλεί τη δύναμή του;
Η απάντηση είναι ότι σίγουρα οι αντιστάσεις δεν είναι όσο ισχυρές θα έπρεπε, παρότι αυτές πάντα θα υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. 

Αυτό όμως έχει πολλές παραμέτρους και στρατηγικές και ας δούμε αναλυτικά ποιες είναι αυτές…
Ας ξεκινήσουμε από τη στάση του ρωσόφιλου Ομπάμα-και γενικά της δύσης- του οποίου γενικά η στάση θεωρήθηκε και ήταν υφεσιακή απέναντι στη φασιστική Ρωσία, σε ότι αφορά το Ουκρανικό, αφού οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν αρχικά στην Πουτινική υπερδύναμη ήταν σχετικά ανεπαρκείς και θα τις χαρακτήριζα ως  κυρώσεις δημοσιοσχετίστικης διπλωματίας...

Δεν ήταν βέβαια μόνο αυτό το πρόβλημα με Ομπάμα και γενικά τη δύση, αλλά το ότι η τυφλή στάση τους (και η ανόητη πίστη τους πως οι ρωσοκινέζοι  και οι κομμουνιστές που κυβερνούν εκεί, δεν είναι πλέον επικίνδυνοι ή είναι και φίλοι μας) αποθράσυνε τον φασιστικό άξονα.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι παραπάνω κυρώσεις προς τη Ρωσία δεν επέφεραν προβλήματα στον Πούτιν και στο καθεστώς του, αλλά σίγουρα όχι τόσο μεγάλα προβλήματα, ώστε να αναθεωρήσει την πολιτική του στο Ουκρανικό και αλλού, οπότε τι γίνεται εδώ;  

Από την άλλη η στάση της μαλθακής Ευρώπης ήταν σχετικά πιο υφεσιακή από του Ομπάμα, διότι ο τελευταίος- παρά τη σχετική ρωσοφιλία του που αποθράσυνε τον Πούτιν και τις ευθύνες που τον βαρύνουν- είχε στη χώρα του ένα ισχυρό αντιρώσικο ρεύμα μέσα στα δύο αμερικανικά κόμματα, την αστική τάξη και τον τύπο που πιέζει και τους κυβερνώντες. Αυτό δεν συμβαίνει και στην Ευρώπη, στο βαθμό που θα έπρεπε. 

Έπειτα όμως η Ρωσία έπαιξε και το πιο ισχυρό χαρτί της, επηρεάζοντας τις Αμερικανικές εκλογές, βοηθώντας με προωθημένους καγκεμπίτικους τρόπους, τον ρωσόφιλο ακροδεξιό Τραμπ να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ. Έτσι από τότε η διεθνής γεωπολιτική πλάστιγγα έμοιαζε να γέρνει, λίγο ως πολύ, υπέρ του φασίστα Πούτιν και της Ρωσίας του !

Στην πράξη ωστόσο, αυτό το χαρτί μοιάζει να έχει σε μεγάλο βαθμό καεί, καθώς από τη μία οι συνεχόμενες αποκαλύψεις για τον ρώσικο δάκτυλο στις Αμερικάνικες εκλογές και από την άλλη η δημοκρατική αντιρώσικη πίεση από την πλευρά των Αμερικανικών κομμάτων και του κογκρέσου, έχει δυσκολέψει πολύ τον Τραμπ να ασκήσει μια καθαρή ή και κραυγαλέα φιλορωσική πολιτική.                                  
Εξού και οι νέες κυρώσεις που επέβαλε πρόσφατα το Αμερικανικό κογκρέσο, και με διακομματική συναίνεση, κατά της Μόσχας, με τον Τραμπ (ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν αντίθετος) να αδυνατεί να αντιδράσει και να επιβληθεί ακόμα και στο κόμμα του...

Εδώ όμως βγήκε στην επιφάνεια και ο μαλθακός έως και υποτελής χαρακτήρας της Ευρώπης. Μια Ευρώπη-και πρωτίστως η Γερμανία που ηγείται- που αντέδρασε σε αυτές τις κυρώσεις κυρώσεις, λέγοντας ευθέως ότι της χαλάει τα σχέδια για συνεργασία με τη Ρωσία σε ότι αφορά έναν νέο αγωγό που ετοιμάζει με τον Πούτιν !             Με λίγα λόγια το αυτί της Ευρώπης δεν ιδρώνει από το γεγονός ότι η Ρωσία προσπαθεί να την εξαρτήσει απόλυτα και να την περικυκλώσει ενεργειακά, ενεργώντας εντελώς κοντόφθαλμα υπέρ των στενών και στην πραγματικότητα εντελώς παροδικών οικονομικών της συμφερόντων. Και όλα αυτά τη στιγμή που η Ρωσία απειλεί με διάφορους τρόπους και τα κράτη της Βαλτικής και Σκανδιναβικές χώρες… 

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, ελάχιστοι στη δύση τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους στους Κινέζους κομμουνιστές (Συμμάχους των Ρώσων) οι οποίοι προσπαθούν να εξαρτήσουν οικονομικά και εμπορικά τη δύση, όχι μόνο για το οικονομικό κέρδος , αλλά και για γεωπολιτικούς λόγους. Πως να αντιδράσει άλλωστε οργανωμένα, όταν οι μισές και παραπάνω δυτικές πολυεθνικές πηγαίνουν στην Κίνα για φθηνά μεροκάματα ;

Ακόμα χειρότερα η Ευρώπη-παρότι δεν αίρει και της κυρώσεις κατά της Ρωσίας και αυτό θα έλειπε- διακατέχεται από μια λογική μοιράσματος του κόσμου σε σφαίρες επιρροής με τη Ρωσία. Σε αυτή λοιπόν τη λογική σπρώχνει της Τουρκία του Ερντογάν, όλο και περισσότερο στην αγκαλιά της Ρωσίας και αυτό ξεκίνησε από την εποχή που δεν την στήριξε στην παλιότερη κόντρα της με τη Ρωσία (θυμηθείτε το Ρώσικο αεροπλάνο που κατερρίφθη...)  

Αυτήν λοιπόν την τακτική ακολουθεί κυρίως η Γερμανία, αλλά και άλλες χώρες, που δεν καταδίκασαν το ισλαμοφασιστικό πραξικόπημα, που δίνουν άσυλο σε Τούρκους πραξικοπηματίες και Κούρδους τρομοκράτες (Γερμανία και Ελλάδα) και που δεν τήρησαν την υπόσχεσή τους για κατάργηση της βίζας σε Τούρκους πολίτες που μπαίνουν στην Ε.Ε.
Με αυτούς τους τρόπους έσπρωξαν σκόπιμα τον Ερντογάν στην αγκαλιά του Πούτιν και τον έκαναν και πιο αυταρχικό μέσα στην Τουρκία, αλλά και πιο αμετροεπή ή και απειλητικό στις σχέσεις του με Ευρώπη και Ελλάδα. Την ίδια στιγμή οι δυτικοί πολιτικοί και ο τύπος άρχισαν να δαιμονοποιούν εσκεμμένα τον Ερντογάν ως παρανοϊκό δικτάτορα ή και επικίνδυνο για τη δύση.

Τέλος τον τελευταίο καιρό μας έχει προκύψει και το θέμα της επιθετικότητας της κομμουνιστικής- Σταλινικής Βόρειας Κορέας, ενός δολοφονικού δικτατορικού καθεστώτος που αποθρασύνθηκε και υπερεξοπλίστηκε (και απέκτησε και πυρηνικά), και πάλι χάρις στη διαχρονική αφασία της διεθνούς κοινότητας και κυρίως την υποστήριξη της Κίνας που είναι ο βασικός προστάτης αυτού του καθεστώτος.  Μια Βόρεια Κορέα που ίσως δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν ως κράτος, αν αναλογιστούμε και μόνο πόσο έχει εγκληματήσει κατά του ίδιου του λαού της και που σήμερα φτάνει σε σημείο να εξαπολύει πυραύλους και μέσα σε Ιαπωνικό έδαφος !

Το συμπέρασμα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε.-παρότι γνώρισε όσο καμία άλλη ήπειρος τη φρίκη του φασισμού, αλλά και του κομμουνισμού-για κάποιον λόγο δεν βάζει μυαλό και δεν θέλει ή και δεν μπορεί να χτυπήσει αποφασιστικά τον άξονα του φασισμού και της βίας!  Και αν θα γλιτώσουμε κάποια στιγμή από τον άξονα, θα γλιτώσουμε χάρις στις ΗΠΑ (παρά τη λαίλαπα Τραμπ) και άλλους συμμάχους της (κυρίως εκτός Ευρώπης). Έτσι και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η συμβολή της Αμερικής στο πλευρό της Ευρώπης, ήταν η πιο αποφασιστική στη συντριβή του φασισμού.
                                                                                                                                                                                                         Όσο για τον Ο.Η.Ε. ; Ακόμα πιο θλιβερή κατάσταση με τον ρόλο του να γίνεται χρόνο με το χρόνο, όλο και πιο διακοσμητικός και εργαλείο του φασιστικού άξονα ! Και μόνο η ντροπή της Βοσνίας, της Συρίας και η ανοχή στη Βόρεια Κορέα πρέπει να τον στοιχειώνει...

Αν συνεχίσει έτσι η κατάληξή του θα είναι αναπόφευκτα η αυτοδιάλυση, όπως ακριβώς κατέληξε κάποτε και ο πρόγονός του, η "Κοινωνία των Εθνών"...

Δευτέρα 21 Αυγούστου 2017

«Μικροπροβλήματα δημοκρατίας» με Στάλιν…


Ως γνωστό στις 23 Αυγούστου η Εσθονική προεδρία του συμβουλίου της Ε.Ε. οργανώνει, στην πρωτεύουσα της χώρας Ταλίν, συνάντηση των υπουργών δικαιοσύνης των κρατών-μελών της, σε μια εκδήλωση για την πανευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του ναζισμού και του Σταλινισμού, με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα».

Σύμφωνα με ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 2ας Απριλίου του 2009, η παραπάνω ημερομηνία ορίστηκε πανευρωπαϊκή ημέρα κατά του ναζισμού και του Σταλινισμού. Και τονίζω του «Σταλινισμού» και όχι του κομμουνισμού συνολικά, όπως εσκεμμένα προσπαθούν να το περάσουν οι σημερινοί Έλληνες αριστεροί και ειδικά οι προπαγανδιστές κυβερνώντες…Θυμίζω μάλιστα πως εκείνη την εποχή η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων ευρωβουλευτών είτε απείχε, είτε ψήφισε κατά (δείγμα της εν Ελλάδι αριστερολαγνείας..) !

Αυτή η ημέρα καθιερώθηκε λοιπόν λόγω των εκατομμυρίων θυμάτων που προκάλεσε ο Στάλιν, και όλα τα προσκείμενα σε αυτόν καθεστώτα, στην Ευρώπη (και κυρίως μέσα στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση) και γιατί το απαίτησαν-και πολύ σωστά-κυρίως οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία που είχαν και πολλά θύματα και που έχασαν και την εθνική τους ανεξαρτησία από τον Σταλινισμό και τον κομμουνισμό γενικότερα. Ας πούμε, για τους μη γνωρίζοντες, πως δολοφονήθηκαν και εξορίστηκαν και πάρα πολλοί Έλληνες Πόντιοι, αλλά και Έλληνες κομμουνιστές...

Η Ελληνική κυβέρνηση αρνείται λοιπόν να πάει εκεί στην Εσθονία ισχυριζόμενη αρχικά- και φυσικά ψευδώς, όπως εξηγήσαμε- ότι εξισώνεται ιδεολογικά ο ναζισμός με τον κομμουνισμό. Το διευκρινίζω διότι ιδεολογικά-τουλάχιστον στη θεωρία-εξίσωση φασισμού και ναζισμού με την αριστερά και φασίστα με αριστερό δεν μπορεί ποτέ να γίνει, αφού πρεσβεύουν τελείως διαφορετικά πράγματα.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι στην πράξη η αριστερά-και δη ο κομμουνισμός- πάντα καταλήγει στο αντίθετό του, δηλαδή ανελευθερία, καταστολή, φτώχεια και κυνισμό ! Οπότε ορθώς και η Ε.Ε. όρισε αυτή την ημέρα ως ημέρα «κατά του ναζισμού και του Σταλινισμού» και όχι συνολικά του κομμουνισμού.
Έτσι τώρα με τη στάση της αυτή η τυχοδιωκτική Ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. ουσιαστικά είτε αρνείται να παραδεχθεί, είτε αδιαφορεί για τα εκατομμύρια θύματα που προκάλεσε στην Ευρώπη ο Ιωσήφ Στάλιν και άλλοι κομμουνιστές ηγέτες ! Μήπως έχω λάθος ;

Άλλωστε μόλις πριν λίγες ημέρες στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ είπε στην τηλεόραση πως ο σταλινισμός είχε πολλά καλά, αλλά και κάποια προβλήματα δημοκρατίας που και καλά οι αριστεροί καταδικάζουν ! Με λίγα λόγια επί Στάλιν υπήρχε στη Σοβ. Ένωση δημοκρατία και πολλά καλά, απλά αυτή η δημοκρατία είχε μόνο κάποια προβλήματα τα οποία οι…δημοκράτες αριστεροί καταδικάζουμε !!

Είναι κυρίως ότι αρνούνται να παραστούν σε αυτή την εκδήλωση και συζήτηση στην Εσθονία για τα θύματα του κομμουνισμού και να εκφράσουν, έστω την δική τους διαφοροποιημένη άποψη, κάτι που μάλιστα θα ήταν και πολύ πιο ενδιαφέρον και εποικοδομητικό για όλους. Γιατί δεν το κάνουν και υπερασπίζονται έμμεσα τον Σταλινισμό και όλα τα δεινά που προκάλεσε; Αν ήταν ευρωκομμουνιστές και δημοκράτες, όπως λέει και ο πολύς κύριος Κοντονής, το λογικό αυτό δεν θα ήταν ;

Την ίδια στιγμή οι κυβερνώντες στην προπαγάνδα τους έχουν γίνει και προβοκάτορες και χυδαίοι. Κατηγορούν την αντιπολίτευση, για τις όποιες διαμαρτυρίες της επί του θέματος, για ακροδεξιά στροφή την ίδια στιγμή που συνεργάζονται με τον εθνοφασίστα πρώην βασιλόφρωνα Καμμένο και το ακροδεξιό κόμμα του !!      
                              
Επαναφέρουν δηλαδή ένα παλιό καγκεμπίτικο παραμύθι της αριστεράς που κατηγορεί ως ακροδεξιό και φασίστα οποιονδήποτε τολμήσει να καταδικάσει τον κομμουνισμό και τα δεινά του ! Ή ακόμα εξαπολύουν κατηγορίες για αντικομμουνισμό,ως κάτι πολιτικά απαράδεκτο, λες και όλοι οι πολίτες και πολιτικοί είναι υποχρεωμένοι να είναι φιλοκομμουνιστές και γενικά φιλοαριστεροί !Αυτοί τότε γιατί είναι υπερήφανοι αντιδεξιοί και αντιφιλελεύθεροι και το αντίθετο απαγορεύεται ;

Ακόμη επαναφέρουν, προς υπεράσπιση του Στάλιν, τις ανακρίβειες περί του Σοβιετικού απελευθερωτή της Ευρώπης από τους ναζί. Να πούμε λοιπόν-και για τους μη γνωρίζοντες- ότι Σοβιετική Ένωση και Χιτλερική Γερμανία υπέγραψαν το 1939 σύμφωνο μη επίθεσης (Ρίμπεντροπ-Μολότοφ), με το όποιο άνοιξε ο δρόμος για από κοινού επίθεση τους στην Πολωνία και ουσιαστικά για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο.

Με τη ίδια συμφωνία και η Σοβ.Ένωση «κατάπιε» τα κράτη της Βαλτικής, τη Μολδαβία και κομμάτι της Πολωνίας. Μετά λοιπόν το ξέσπασμα του πολέμου ο Στάλιν (και όλα τα Κ.Κ. της Ευρώπης) μιλούσαν για ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο και κήρυσσαν ουδετερότητα ! Απλά το γεγονός ότι ο Χίτλερ δεν τήρησε αυτή τη συμφωνία, έφερε και τον Γερμανοσοβιετικό πόλεμο, άρα αυτός ήταν περισσότερο μια συγκυριακή κατάσταση και όχι μια συνειδητή Σοβιετική- Σταλινική αντιφασιστική στάση…
Ούτε αληθεύει ότι την Ευρώπη από τους ναζί  απελευθέρωσαν Σοβιετικά στρατεύματα, αφού δεν μπήκαν Ρώσοι σε όλες τις υπό κατοχή χώρες (ούτε και στην Ελλάδα). Άλλωστε για ποια ελευθερία να μιλάμε όταν στις χώρες που μπήκαν Ρώσοι επικράτησαν δικτατορικά κομμουνιστικά καθεστώτα, χαρακτηριζόμενα από υποτέλεια προς τη Σοβ. Ένωση ;

Τέλος μας λένε ότι ο κομμουνισμός έβγαλε διάφορα ρεύματα που κατά καιρούς έπαιξαν και θετικό ρόλο και συνεπώς δεν χωράει σύγκριση με τον ναζισμό. Αυτό έχει μια λογική, όμως που κατέληξαν σήμερα όλα αυτά τα αναθεωρητικά ρεύματα, όπως «Η άνοιξη της Πράγας», «Ο Μάης του 68’» κλπ. ;

 Οι πιο υγιείς λοιπόν άνθρωποι από αυτούς είτε αποσύρθηκαν από την πολιτική, είτε κατέληξαν μελλοντικά  στη σοσιαλδημοκρατία. Οι υπόλοιποι και οι πολιτικοί τους απόγονοι είτε έβαλαν τη «μάσκα» του ανθρωπιστή, αντικαπιταλιστή οικολόγου (ενώ παραμένουν «κόκκινοι» και ρωσόφιλοι), είτε κατέληξαν σήμερα να συρθούν πίσω από θλιβερούς αντιευρωπαίους λαϊκιστές τύπου Τσίπρα, Μελανσόν, Γκρίλο κλπ. ή και να στηρίζουν εγκληματίες εθνοκομμουνιστές σαν τον Μιλόσεβιτς (αυτόν θυμίζω τον στήριξαν κυρίως οι Έλληνες αριστεροί).

Κυρίως όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι ευρωκομμουνιστές είναι σήμερα ρωσόδουλοι και πιστά προσκολλημένοι  στο άρμα του μεγαλύτερου εν ζωή πολιτικού δολοφόνου και πρώην καγκεμπίτη Βλαντίμιρ Πούτιν ! Είδατε τι ωραία ρεύματα έβγαλε o κομμουνισμός και τα ζούμε και σήμερα ;

Εδώ λοιπόν, μια που μιλάμε για Ρωσία και Πούτιν, ερχόμαστε στο ρεζουμέ ! Γιατί φέρεται έτσι η κυβέρνηση Τσίπρα και περιθωριοποιεί και την Ελλάδα μέσα στην Ε.Ε. (το έκανε εν μέρει και το ΠΑΣΟΚ στα πρώτα χρόνια του); Είναι όντως Σταλινικοί ; Υπάρχει φυσικά και το κομμάτι της ψηφοθηρίας από το ΚΚΕ, αλλά πιστεύω πως αυτό είναι κάτι δευτερεύων…

Στην πραγματικότητα λοιπόν οι Συριζαίοι δεν είναι Σταλινικοί, αφού ως αναθεωρητές δεν πρεσβεύουν σε καμία περίπτωση έναν «υπερορθόδοξο» κομμουνισμό, όπως τον γνώριζε η ανθρωπότητα πριν το 1953 (θάνατος του Στάλιν), αν και δεν τον απαρνούνται κιόλας. Γιατί τώρα δεν τον απαρνούνται; Δεν τον απαρνούνται διότι η σημερινή Ρωσία του Πούτιν θέλει να παρουσιάζεται ακόμα και σήμερα ως αντιφασιστική ή και απελευθερωτής της Ευρώπης (όπως παρουσιάζεται από κάποιους αριστερούς και ο Στάλιν) και ενώ είναι το ακριβώς αντίθετο ! Γι'αυτό ακριβώς και ο Πούτιν απεχθάνεται την ταύτιση κομμουνισμού ή Σταλινισμού με φασισμό και ναζισμό και τη θεωρία των δύο άκρων σε κάθε της μορφή !

Η Ρωσία λοιπόν για να πετύχει την παγκόσμια κυριαρχία που επιδιώκει φοράει αυτή τη μάσκα του αντιφασίστα και αυτά προπαγανδίζουν και όλα τα ανά τον κόσμο ενεργούμενά της, όπως ο Τσίπρας. Ενίοτε μάλιστα παρουσιάζει τους επεκτατικούς πολέμους της ως αντιφασιστικούς και αντιεθνικιστικούς. 

Αυτό ακριβώς έκανε και στην Ουκρανία όπου εισέβαλε και τη διαμέλισε, λέγοντας τους Ουκρανούς εθνικιστές και φασίστες που υποτίθεται ότι καταπιέζουν τους Ρώσους ! Και ποιος ξέρει τι έχει να κάνει και στο μέλλον…

Ζούμε δηλαδή στην παράλογη εποχή όπου οι Ρώσοι νεοχιτλερικοί παρουσιάζονται ως δημοκράτες και απελευθερωτές-καπηλευόμενοι την ιστορία- και λένε τα θύματά τους φασίστες και ναζί ! Αυτό έκανε και η νυν Συριζαία και πρώην ΔΗΜ.ΑΡ. (υποτιθέμενη φιλοευρωπαία και διορισμένη πλέον στο υπουργείο δικαιοσύνης) Μαρία Γιαννακάκη που χαρακτήρισε τους Εσθονούς φιλοναζί ! Άξιο προβοκατόρικο τέκνο των πολιτικών της πατεράδων...




Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Κομμουνισμός, κομμουνιστές και αναθεωρητές…


Aλήθεια, έχουν αναρωτηθεί αρκετοί πολιτικοποιημένοι άνθρωποι στη χώρα μας-26 ολόκληρα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβ.Ένωσης και το τέλος του κομμουνισμού στην Ευρώπη- γιατί υπάρχει ακόμα το ΚΚΕ και τι ακριβώς επιδιώκει ;

Οι ίδιοι πάντως και οι οπαδοί τους, λένε πως υπάρχουν για να βοηθούν τον λαό, τους φτωχούς κλπ. και για να πολεμούν τον καπιταλισμό και κάποιοι αφελείς ψηφοφόροι τους, τους πιστεύουν...Πολύ ιδανικό, όμως για να’ναι αληθινό !

Στην πραγματικότητα λοιπόν το ΚΚΕ υπάρχει, εν έτει 2017, για να εξυπηρετεί, με όποιον τρόπο μπορεί,τα συμφέροντα της Ρώσικης υπερδύναμης και μιας ανατολικού τύπου αστικής τάξης και επιχειρηματικής τάξης  που σχετίζεται με αυτήν (και δευτερευόντως με την Κίνα) μέσα στην Ελλάδα !                                                                        
Δεν είναι μόνο ότι οι θέσεις τους στα διεθνή θέματα είναι ο ορισμός της Ρώσικης προπαγάνδας (και μία στις τόσες λένε και τη Ρωσία ιμπεριαλιστική για ξεκάρφωμα), αλλά και ότι ποτέ δεν φωνάζουν, ούτε απεργούν κατά του Ρωσοκινέζικου μονοπωλίου στην Ελλάδα (Cosco, Gazprom, Σαββίδης, Μπόμπολας κλπ.), παρά κατηγορούν γενικά και αόριστα τον καπιταλισμό !

Εδώ είναι το «ζουμί» της υπόθεσης λοιπόν. Γιατί το ΚΚΕ υποστηρίζει ακόμα την καπιταλιστική Ρωσία του Πούτιν, καθώς και επιχειρηματίες και μονοπώλια που σχετίζονται με αυτήν; Τι δουλειά έχει με όλους αυτούς ένα κομμουνιστικό κόμμα ;

Η αλήθεια είναι λοιπόν ότι ο κομμουνισμός πράγματι κατέπεσε διεθνώς ως σύστημα (εκτός από Βόρεια Κορέα και εν μέρει Κούβα) και καταδικάστηκε ιστορικά και στη συνείδηση  των λαών. Η αλήθεια όμως, που λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει, είναι πως και στη Ρωσία και στην Κίνα οι κομμουνιστές συνεχίζουν να κυβερνούν (φυσικά αυταρχικά), έστω και στην αναθεωρητική τους μορφή !

Οπότε επειδή "το αίμα νερό δεν γίνεται", η Ελληνική αριστερά (και όχι μόνο η Ελληνική) παραμένει γενικά προσκολλημένη στη Ρωσία και την υπηρετεί πιστά. Είτε με τη μορφή του φιλοσοβιετικού ΚΚΕ, είτε των αναθεωρητών του ΣΥΡΙΖΑ που οι αδαείς Έλληνες ψηφοφόροι πίστεψαν ότι μπορεί να μας βγάλουν από την οικονομική κρίση !

Η διακυβέρνηση και η ισχύς των αναθεωρητών κομμουνιστών είναι μια αλήθεια που η αφελής δύση υποτίμησε και δεν θέλησε ποτέ να δει, πιστεύοντας ότι ξεμπέρδεψε με τον αριστερό ιμπεριαλισμό και πως μπορεί να κάνει αυτές τις δύο χώρες φίλες της. Αμ,δε...Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική και μόλις τον τελευταίο καιρό κάποιοι  έχουν αρχίσει να τη βλέπουν και να μιλούν.

Η μεν Ρωσία του Πούτιν προσπαθεί πλέον ανοιχτά για την παγκόσμια κυριαρχία της, επιτίθεται σε γειτονικές χώρες και τις διαμελίζει, επηρεάζει αποτελέσματα εκλογών σε ξένες χώρες (έως και στις ΗΠΑ !), ενισχύει τρομοκράτες και άλλα πολλά.     Η δε Κίνα προσπαθεί να κατακτήσει οικονομικά και εμπορικά την  δύση που επίσης δεν το αντιλαμβάνεται αρκετά, διότι πιστεύει πως έτσι δυναμώνει οικονομικά και η ίδια, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Κυρίως βέβαια είναι ότι οι πολυεθνικές βρίσκουν εκεί φθηνά εργατικά χέρια, οπότε στη δύση κάνουν το κορόιδο...

Ας επανέλθουμε όμως στα της Ελλάδας. Είναι πιο κατανοητό οι αναθεωρητές του ΣΥΡΙΖΑ, και άλλων αριστερών γκρουπούσκουλων, να είναι πιο κοντά στις κρατικοφασιστικές Ρωσία και Κίνα, εφόσον αυτοί πιστεύουν ουσιαστικά σε ουτοπικές μορφές σοσιαλισμού που όμως υποτίθεται πως μπορούν να υπάρξουν και μέσα στον καπιταλισμό (ακόμα και μοντέλα τύπου Τσάβεζ, Μιλόσεβιτς, Μουγκάμπε κλπ.).

Το ΚΚΕ όμως (που στην ηγεσία του παραμένει Μπρεζνιεφικό φιλοσοβιετικό) γιατί άραγε υπηρετεί αυτές τις υπερδυνάμεις ; Πρώτον γιατί, κακά τα ψέματα, η ιδεολογική συγγένεια είναι προφανής και όλοι αυτοί οι ακραίοι αριστεριστές, στην πραγματικότητα νοιώθουν ιδεολογική οικειότητα μεταξύ τους. Και αυτό παρότι δεν σπανίζει και το φαινόμενο οι αριστεροί να μισιούνται και μεταξύ τους !

Δεύτερον, γιατί όλοι οι «κόκκινοι» αυτό που μισούν περισσότερο από τίποτε άλλο-όπως και κάθε ολοκληρωτισμός- είναι η φιλελεύθερη δύση και η αστική δημοκρατία (με όλα τα προβλήματα και τις στρεβλώσεις της). Οπότε και για αυτούς ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση ενσαρκώνουν το απόλυτο κακό.

Αν θέλουμε τώρα να μελετήσουμε και το υπόβαθρο αυτών των σχέσεων- ορθόδοξου Μπρεζνιεφικού κομμουνισμού (ΚΚΕ), με Πουτινικό και Κινέζικο κρατικοφασισμό (Πούτιν, Κινέζοι, ΣΥΡΙΖΑ, Μαδούρο κλπ.) -μπαίνουμε σε βαθιά νερά…Έτσι, αν ανατρέξουμε στο τι έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ για τους Μπρεζνιεφικούς κομμουνιστές, θα καταλάβουμε πολλά. Ο Κινέζος κομμουνιστής ηγέτης χαρακτήριζε λοιπόν εκείνη τη Σοβιετική Ένωση φασιστική και ιμπεριαλιστική και συγγενεύουσα με τον Χιτλερισμό !!
                                       
Να το πούμε λοιπόν πιο απλά, ο Μπρεζνιεφικός κομμουνισμός (τύπου ΚΚΕ) συγγενεύει ιδεολογικά με αυτούς τους Πουτινικούς αναθεωρητές (κρατικοφασίστες), διότι και ο Μπρεζνιεφισμός ήτο στην πράξη κρυφο-φασισμός και κρυφο-καπιταλισμός ! Αλλιώς το δικό μας ΚΚΕ δεν θα διατηρούσε αγαστές σχέσεις με τα αναθεωρητικά κρατικοφασιστικά ΚΚΚίνας και ΚΚΡωσίας. Ή μήπως δεν διατηρεί ;

Συμπέρασμα ; Ο κομμουνισμός δεν υπάρχει πλέον, αλλά οι κομμουνιστές ιμπεριαλιστές (Κίνα, Ρωσία και διάφοροι δορυφόροι τους) είναι πιο ισχυροί από ποτέ και πρέπει, όλοι όσοι πιστεύουμε στην αστική δημοκρατία, να προφυλαχθούμε από αυτούς και να αποτρέψουμε την παγκόσμια κυριαρχία τους με κάθε τρόπο !

Ακόμα περισσότερο πρέπει να αγωνιστούμε εμείς οι Έλληνες που ζούμε πλέον στο πετσί μας τον αυταρχισμό και τη χοντροπετσιά της «πρώτη φορά αριστερά» και την οποία είχαμε μυθοποιήσει καθόλη τη μεταπολίτευση ως ανθρώπινη και δημοκρατική και τώρα το πληρώνουμε !

Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι  οι κομμουνιστές έχουν γίνει διεθνώς πιο ισχυροί από παλιά, διότι έχουν πάρει με το μέρος και τους περισσότερους από τους εθνικιστές και κλασσικούς φασίστες. Αυτοί μέσα στην ανοησία τους, μυρίστηκαν φασισμό στη Ρωσία (αφού οι φασίστες πάντα τον μυρίζονται τον φασισμό) και τον ακολουθούν άνευ όρων, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι στην πραγματικότητα συντάσσονται με κομμουνιστές !

Ειδικά μάλιστα οι «ψεκασμένοι» Έλληνες ακροδεξιοί πιστεύουν ότι ο Πούτιν θα σώσει και την Ελλάδα από την κρίση και όλα τα προβλήματά της, αν τον ακολουθήσουν. Αυτοί πιστεύουμε πως τελικά θα εκκαθαριστούν , αν τελικά ο "κατακόκκινος" πρώην καγκεμπίτης Πούτιν, πετύχει τους στόχους κυριαρχίας του και στην Ελλάδα και διεθνώς και όταν δεν θα τους έχει πλέον ανάγκη για να εδραιωθεί. Διότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη όμως ουδείς !

Σάββατο 27 Μαΐου 2017

Καθόλου τυχαία η επίθεση στον Παπαδήμο !


Δεν μας εκπλήσσει καθόλου η προχθεσινή τρομοκρατική επίθεση με τον παγιδευμένο φάκελο στον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, είτε ήθελαν τελικά να τον σκοτώσουν, είτε όχι !

Και το λέμε αυτό διότι η χώρα μας έχει μετατραπεί εδώ και μερικά χρόνια σε εργαστήριο κατασκευής και άνδρωσης  ακραίων πολιτικών οργανώσεων και εξτρεμιστικών ομάδων, κάθε λογής ! Μέσα δεν στην κρίση (που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πνευματική, οπότε αυτά ανθούν πιο εύκολα) τα πράγματα έχουν γίνει ακόμα χειρότερα.

Εδώ φτάσαμε έως και στο σημείο να εξάγεται αυτού του είδους η νεοελληνική τρομοκρατία και να στοχεύει και ξένους αξιωματούχος (Σόϊμπλε, Τόμσεν κα), δεν θα αποθρασυνόταν εντός των τυχών και μάλιστα όταν υπάρχει στον τόπο και μια ακραία φαιοκόκκινη κυβέρνηση ;

Το ερώτημα είναι όμως, γιατί στον Παπαδήμο και γιατί τώρα ; Πιστεύω πως επιλέχθηκε ο Παπαδήμος διότι ήταν ουσιαστικά ο μοναδικός αμιγώς φιλοδυτικός πρωθυπουργός που έχει περάσει από τη χώρα, μετά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (1990-93). Θυμίζω ότι ο Παπαδήμος ανέλαβε το 2012 την πρωθυπουργία, μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης ΓΑΠ, και σε μια εποχή που η Ελλάδα κινδύνευε να χρεοκοπήσει και θεσμικά και να πεταχτεί εκτός ευρωζώνης. Η αποστολή του λοιπόν ήταν- ουσιαστικά μια έκτακτη ανάγκη- να κρατήσει την Ελλάδα όρθια και να μην πεταχτεί εκτός Ευρώ.

Έτσι λοιπόν ως ευρωπαϊστής, τραπεζίτης ,"μνημονιακός", αλλά και όχι υπερβολικά φρουρούμενος, ήταν ένας εύκολος συμβολικός στόχος για τους σοσιαλ-ναζήδες τρομοκράτες (όποιοι ακριβώς και αν είναι αυτοί) οι οποίοι μάλιστα έχουν και μια τέτοιου είδους ρητορική στις ανακοινώσεις τους.

Είναι όμως μόνο οι τρομοκράτες που έχουν ή είχαν μια τόσο λαϊκίστιη ρητορική μίσους και απαξίωσης των πολιτικών θεσμών και του κοινοβουλευτισμού ;
Όχι φυσικά, αφού με τέτοια ρητορική και συνθήματα γιγαντώθηκαν ως κόμματα ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝ.ΕΛ., η Χρυσή Αυγή και τέτοιου είδους συνθήματα (και άλλα χειρότερα) χρησιμοποιούσαν κάποτε και οι «αγανακτισμένοι» στο Σύνταγμα (τους οποίους φυσικά οργάνωνε ο ΣΥΡΙΖΑ και συμμετείχαν και χρυσαυγήτες και το ΚΚΕ, όπως γράφαμε και αποκαλύπταμε στα «αιρετικά» εκείνη την εποχή…).

 Όπως καταλαβαίνεται λοιπόν τέτοιου είδους επιθέσεις (όπως και αυτές σε Γερμανικούς στόχους) έχουν, κατά κάποιο τρόπο, και ηθικούς αυτουργούς που είναι μέρος του πολιτικού κόσμου και της δημοσιογραφίας ! Σήμερα αυτοί οι τύποι έχουν και την εξουσία και καταδικάζουν υποκριτικά τέτοιες επιθέσεις όπως αυτήν στον Παπαδήμο…                      
Άλλοι όπως πχ. η φαιοκόκκκινη αρχιφασίστρια Κωνσταντοπούλου, δεν έχουν πλέον εξουσία, αλλά δεν διστάζουν να ξεράσουν ακόμα και μετά από αυτήν την επίθεση το φασιστικό-εξτρεμιστικό τους δηλητήριο. Για όσους δεν το γνωρίζουν η συγκριμένη κυρία δήλωσε πως δεν καταδικάζει την επίθεση στον Παπαδήμο (!!) σε ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού και φασιστικής απαξίωσης της πολιτικής και της ανθρώπινης ζωής.

Kαι εδώ πάμε στο κλειδί της υπόθεσης. Που βρίσκουν τα δύο πολιτικά άκρα μητέρα-πατρίδα, τα οποία και πολύ συχνά πλέον ενώνονται ; Φυσικά στη Ρωσία του Πούτιν και η οποία έχοντας κυριαρχήσει πολιτικά μέσα στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, έχει κάνει τη χώρα μας πειραματόζωο δοκιμής ακραίων πολιτικών (κόκκινου και μαύρου φασισμού) τα οποία και δεν διστάζουν να κάνουν τα χειρότερα για να απομακρύνουν την Ελλάδα από τη δημοκρατική δύση και να χτυπούν και ενοχλητικούς αντιπάλους !

Είναι βέβαιο μάλιστα πως όσο θα η Ρωσία θα εντείνει κι'άλλο το βρώμικο αγώνα της για να καταστήσει την Ελλάδα μια αποικία Ουκρανικού τύπου-μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση- και όσο ο Ρώσικος διεθνής φασισμός θα προσπαθεί παρομοίως για την παγκόσμια κυριαρχία του, τόσο δυστυχώς τέτοιου είδους φαινόμενα θα είναι υπαρκτά και θα αυξάνονται στη χώρα μας.

Πέμπτη 25 Μαΐου 2017

Σε "αφασία" η Ευρώπη συνεχίζει να μετράει νεκρούς !


Τι μπορούμε τώρα να πούμε και για την προχθεσινή νέα τρομοκρατική επίθεση στο Μάντσεστερ, και τους 19 νεκρούς, από τη στιγμή που αυτές οι ισλαμοφασιστικές επιθέσεις και οι νεκροί κοντεύουν να γίνουν ρουτίνα στην Ευρώπη ;

Αυτό που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε ως σημαντικότερο και αξιοπερίεργο είναι ότι η Ευρώπη μέχρι στιγμής δεν μπορεί και ούτε και δείχνει αποφασιστικότητα για να αμυνθεί ! Το λέμε αυτό διότι κοινώς παρονομαστής όλων σχεδόν των επιθέσεων, και των τζιχαντιστών που τις διαπράττουν, είναι πως αυτοί οι βομβιστές ήταν άτομα γνωστά στις αρχές της κάθε χώρας για τη ριζοσπαστικοποιήσή τους και που συχνά είτε παρακολουθούνταν για ένα διάστημα, είτε και είχαν συλληφθεί και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Εν ολίγοις υπάρχουν σε Ευρωπαίκές χώρες άτομα που είναι γνωστό πως υπήρξαν μαχητές του Ισλαμικού κράτους ή υποστηρικτές του και γενικά γνωστό στις αρχές πως έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και κηρύσσουν μηνύματα μίσους και εκτοξεύουν απειλές και παρόλα αυτά ουδείς από τις αρχές αντιδρά ! Παρομοίως καμία χώρα δεν σκληραίνει τη νομοθεσία της για να μπορεί να προλαμβάνει όσο γίνεται τέτοιες σφαγές…

Ποιος ο λόγος που η Ευρώπη φέρεται με τέτοια μαλθακότητα και θρηνεί απαθής θύματα ; Ίσως η πολυπολιτισμική μανία και η πολιτική ορθότητα ; Πολλά τα ίσως, αλλά και πολύ πιθανό αν αναλογιστεί κανείς ότι τα μηνύματα μίσους ντόπιων εναντίον μεταναστών (και Μουσουλμάνων) τιμωρούνται στη δημοκρατική δύση πάντα από τους αντίστοιχους αντιρατσιστικούς νόμους. Αντίθετα, όπως φαίνεται, τα μηνύματα μίσους και οι απειλές Μουσουλμάνων στις ίδιες χώρες σπανίως τιμωρούνται στο όνομα της ελευθερίας λόγου...
             


Σημασία έχει ότι οι σφαγές των ισλαμοφασιστών συνεχίζονται ανεμπόδιστες και τίποτα δεν δείχνει ότι μπορεί να σταματήσουν άμεσα. Αντίθετα μάλιστα έχει γίνει γνωστό ότι αναμένεται στα εδάφη της Ηπείρου μας ένα νέο κύμα τζιχαντιστών από εδάφη που έχει χάσει ο ISIS στη Συρία, το Ιράκ ή τη Λιβύη και μάλιστα διεθνείς οργανώσεις έχουν προειδοποιήσει γι’αυτό !

Την ίδια στιγμή η ύπουλη και δολοφονική Ρωσία του Πούτιν επωφελείται από τα περισσότερα χτυπήματα ποντάροντας στο ξέσπασμα μίσους (ή και έναν ιδιότυπο θρησκευτικό πόλεμο) μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων που σαφώς την εξυπηρετεί. Ταυτόχρονα προσπαθεί μέσω του δολοφονικού τζιχαντισμού να ανεβάσει αρεστά σε αυτήν κόμματα και πολιτικούς στην Ευρώπη (κυρίως αντιευρωπαϊκά κόμματα της άκρας δεξιάς που ελέγχει) και να πλήττει άλλους ανεπιθύμητους. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που τα περισσότερα χτυπήματα γίνονται προεκλογικά...

Αλλά για τον ρωσικό δάκτυλο που βρίσκεται πίσω από τον γενοκτονικό τζιχαντισμό και επωφελείται γεωστρατηγικά από αυτόν, έχουμε μιλήσει και θα συνεχίσουμε να μιλάμε, έστω κι’αν οι περισσότεροι αναγνώστες αρνούνται να το πιστέψουν ή το θεωρούν υπερβολικό !


Τετάρτη 10 Μαΐου 2017

Προσωρινή ανάσα, αλλά όχι απαλλαγή !


Μια, πολύ λίγο πιθανή τελικά, νίκη της ρωσόδουλης φασίστριας Λε Πεν στις Γαλλικές εκλογές, θα έδινε πιθανότατα το πιο μοιραίο πλήγμα στην ενωμένη Ευρώπη και σε μεγάλο βαθμό και σε όλο το δυτικό κόσμο, εφόσον θα έγερνε την παγκόσμια γεωπολιτική πλάστιγγα υπέρ του Ρώσικου Πουτινικού φασισμού !

Έτσι λοιπόν παρά τις λυσσασμένες προσπάθειες του Πούτιν, πότε με τα στοχευμένα τρομοκρατικά χτυπήματα των ανθρώπων του τζιχαντιστών του ISIS (που φυσικά έδιναν πόντους στη Λε Πεν) και πότε με τις κυβερνοεπιθέσεις και τα χακαρίσματα εις βάρος του Μακρόν, δεν θα μπορούσε ποτέ να πάρει την εξουσία ! Έτσι επικράτησε πολύ εύκολα ο Μακρόν που έχει γενικά φιλοευρωπαϊκή ατζέντα, αλλά και φιλοαναπτυξιακές θέσεις στα οικονομικά, σε μια Γαλλία που έπεσε σε οικονομική ύφεση, μετά τη λαίλαπα Ολαντ.

Βλέπετε οι Γάλλοι δεν είναι ούτε Έλληνες, ούτε Αμερικανοί, ούτε καν Άγγλοι να πάνε με τα μούτρα στα νύχια του λαϊκισμού και του αντιευρωπαϊσμού. Η ακροδεξιά των Λε Πεν είχε βέβαια πάντοτε ένα ποσοστό κατά τι μικρότερο του 20 % και αν έφτασε τώρα άνω του 30 % είναι σχεδόν αποκλειστικά λόγω της ισλαμικής  τρομοκρατίας και τις ανεπάρκειας κράτους και κομμάτων να την αντιμετωπίσουν.
Ωστόσο αποδείχθηκε ότι δεν θα μπορούσε-τουλάχιστον σε αυτή τη συγκυρία- να πάρει την εξουσία σε μια Γαλλία που έχει πιο μορφωμένο και νοήμονα λαό πχ. από τις ΗΠΑ που πήγαν ακατανόητα στην αγκαλιά του  Τραμπ αλλά και άλλες χώρες που παρασύρονται από το λαϊκισμό και τη δημαγωγία...

Όπως ξαναγράψαμε πρόσφατα, η ενωμένη Ευρώπη (και όλος ο δυτικός κόσμος) παίρνει τελευταία πολύτιμες ανάσες από ορισμένα εκλογικά αποτελέσματα, όπως αυτό της Γαλλίας, και άλλες συγκυρίες και δείχνει πως δεν έχει ακόμα ξοφλήσει. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πως έχει απαλλαγεί από τον φασιστικό κίνδυνο. Ειδικά η Γαλλία είναι μια χώρα κλειδί που ο Πούτιν θέλει πολύ να την ποδηγετήσει στην προσπάθειά του να  δώσει θανάσιμα χτυπήματα στην Ε.Ε και θα κάνει μακροχρόνιο αγώνα γιάυτό.

Εκτιμούμε λοιπόν (και δεδομένου ότι δυστυχώς ο Μακρόν δεν δείχνει στην ατζέντα του διάθεση να ξεφύγει από την «δυτική αφασία» και την πολιτική ορθότητα και να χτυπήσει το ακραίο Ισλάμ και τους οπαδούς του) πως ο Πούτιν θα συνεχίσει, μέσω του ISIS, την προσπάθειά του να πλήττει με τρομοκρατικά χτυπήματα και να αιματοκυλά τη Γαλλία, αλλά και άλλες χώρες.


Ο λόγος που πιστεύουμε πως θα συνεχίσει να το κάνει, είναι και η πανευρωπαϊκή άνοδος της ρωσόφιλης ακροδεξιάς που του δίνει πόντους και η πρόκληση μίσους μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων (που τον εξυπηρετεί παρομοίως σε πολλαπλό επίπεδο), αλλά και η λυσσώδης προσπάθειά του να πείσει την Ευρώπη να συνεργαστεί μαζί του, δήθεν στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Κάτι τέτοιο θα έχει επιπτώσεις σε Συρία, Ουκρανία και άλλα κρίσιμα μέτωπα, όπου η Ρωσία έχει βάλει το αιματοβαμμένο χέρι της.

Εν κατακλείδι κερδίζονται από τη δημοκρατική δύση κάποιες μάχες, αλλά φυσικά δεν έχει κερδηθεί ο "πόλεμος" που θα πρέπει να είναι μακροχρόνιος κατά του φασιστικού άξονα και των διαφόρων, ανά τον κόσμο τσιρακιών του. Και αυτό πρέπει να γίνει πριν ξεσπάσουν πραγματικά πολεμικά μέτωπα, ανά τον κόσμο ή ακόμα χειρότερα και μια παγκόσμια σύρραξη με τους παρανοϊκούς του Κρεμλίνου.




Παρασκευή 5 Μαΐου 2017

Υπάρχουν ακόμα διεθνείς αντιστάσεις !


Μια είδηση που πέρασε στα ψιλά εν Ελλάδι είναι ότι η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ στήριξε με κάθετο τρόπο την Ουκρανία κατά τις πρόσφατες συνομιλίες της  με τον Πούτιν στο Σότσι.

Τόνισε μάλιστα ότι η Γερμανία περιμένει να αναλάβει τον έλεγχο των συνόρων ο Ουκρανικός στρατός και να γίνουν τίμιες εκλογές σε Κριμαία και Ντόνμπας, με βάση τους Ουκρανικούς νόμους, όπως και να σταματήσουν οι εχθροπραξίες στην Ανατολική Ουκρανία (που φυσικά ξεκινούν συνήθως με βασική υπαιτιότητα των Ρωσοκίνητων αυτονομιστών).

Αξιοσημείωτο είναι πως η Γερμανίδα καγκελάριος επιμένει ακόμη σε αυτή τη στάση, παρόλο που τα στατιστικά στοιχεία έχουν δείξει ότι η  στάση της Γερμανίας κατά της Ρωσίας, λόγω κυρίως της καταλήψεως της Κριμαίας, έχουν στοιχίσει πολύ στην Γερμανία: οι Γερμανικές εξαγωγές προς την Ρωσία τους 11 μήνες του 2016 μειώθηκαν από τα 80 δις € στα 47 δις. (δηλαδή 33 δις χαμένων εξαγωγών) !

Μην νομίζετε βέβαια ότι η Μέρκελ υπήρξες ποτέ αντιρωσίδα. Αντίθετα φημίζεται ως υφεσιακή προς το καθεστώς της Μόσχας και στο βαθμό που η Γερμανία είναι ενεργειακά εξαρτημένη από τη Μόσχα, αλλά και στο Συριακό όπου επιμένει  ακόμα να μιλάει εξοργιστικά για συμμαχία με τη Ρωσία στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Αυτό μάλιστα παρά το γεγονός ότι έχει αποδειχθεί πως ο στρατός του Πούτιν δεν χτυπάει τρομοκράτες (τζιχαντιστές), αλλά αμάχους, παιδιά και τη μαχόμενη δημοκρατική αντιπολίτευση !

Από την άλλη ο ακροδεξιός Τραμπ στις ΗΠΑ (ο οποίος εξελέγη αποδεδειγμένα με Ρώσικο δάκτυλο) δεν φαίνεται να τολμάει να μιλήσει για άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Αντίθετα απαίτησε-τουλάχιστον στα λόγια- την επιστροφή της Κριμαίας στην Ουκρανία !
Αυτός βέβαια δεν έχει τίποτε δημοκρατικές αντιστάσεις, αλλά είναι προφανώς θορυβημένος από τις σοβαρότατες αποκαλύψεις περί ρωσοδουλείας του ίδιου και συνεργατών του και αναγκαστικά φυλάγεται και δεν μπορεί να πραγματοποιήσει όσα εξοργιστικά είχε στο μυαλό του και απαιτούσε η Μόσχα…

Είναι επίσης ότι η αντιπολίτευση (ακόμα και μέσα στους Ρεπουμπλικάνους), το μεγαλύτερο κομμάτι της αστικής τάξης και ο τύπος στην Αμερική, έχουν σοβαρές αντιστάσεις και έχουν αρχίσει να αφυπνίζονται στο θέμα Ρωσία. Οπότε είναι προφανές (καθώς η Αμερικάνικη δημοκρατία έχει ακόμα πολλές αντιστάσεις και δικλίδες ασφαλείας) πως τον Τραμπ δεν τον βολεύει, ούτε και μπορεί εύκολα να περάσει όλα όσα θα ήθελε και στα εσωτερικά και στα διεθνή ζητήματα. Και όπου καταφέρει να τα περάσει θα το κάνει εντελώς προβοκατόρικα για να μην καρφωθεί...

Αν συνυπολογίσουμε και τη διαφαινόμενη ήττα της φασίστριας Λε Πεν από τον γενικά Ευρωπαϊστή Μακρόν και εκλογικά αποτελέσματα σε άλλες χώρες (όπως στην Ολλανδία όπου ηττήθηκε τελικά η επικίνδυνη ακροδεξιά του Βίλντερς…), βγάζουμε τα εξής συμπεράσματα.

Πρώτον ότι υπάρχουν ακόμα στοιχειώδεις δημοκρατικές αντιστάσεις και αίσθηση κινδύνου σε ξένους πολιτικούς (Μέρκελ, Μακρόν κα.) και κόμματα, σε μια στιγμή που-ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ-φαινόταν πως η διεθνής γεωπολιτική πλάστιγγα είχε αρχίσει να γέρνει επικίνδυνα υπέρ του Πουτινικού φασισμού-νεοναζισμού. Επίσης, όπως είπαμε, και παλαιές δημοκρατίες όπως Αμερικάνικη, δεν επιτρέπει σε ακραίους πολιτικούς όπως ο Τραμπ να κάνουν ανεξέλεγκτα ότι θέλουν.

Δεύτερον ότι η ακροδεξιά-τουλάχιστον στην Ευρώπη- είναι κυρίως ψήφος διαμαρτυρίας και οι λαοί, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, γνωρίζουν πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει όπου πάρει την εξουσία.
Εν ολίγοις,  κόντρα στις επιθυμίες κόκκινων και μαύρων φασιστών ανά τον κόσμο, η Ενωμένη Ευρώπη και γενικά ο δημοκρατικός κόσμος δείχνουν να έχουν ακόμα «σφυγμό» ! 

Θα έλεγα μάλιστα πως με ένα ιδιότυπο αντιφασιστικό μέτωπο με χώρες του τρίτου κόσμου, που επίσης αντιστέκονται στοιχειωδώς στον φασιστικό Ρωσοκινέζικο άξονα (και είναι πολλές), οι αντιστάσεις αυτές θα μπορούσαν κάλλιστα να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο. Από την άλλη εμείς οι φιλελεύθεροι δημοκράτες και αντιεθνικιστές, το τελευταίο πράγμα που θα επιδιώκαμε διεθνώς θα είναι οι πόλεμοι, καθώς είμαστε πάντα υπέρ της real politic και της διεθνούς συνεννόησης.

Ωστόσο ακόμα και ένα ενδεχόμενο πολεμικό μέτωπο, οπουδήποτε ξεσπάσει στον κόσμο, πολύ ή λίγο γενικευμένο, θα πρέπει ακριβώς να βρει το δημοκρατικό κόσμο όσο πιο ενωμένο γίνεται και πάλι σε συμμαχία με τον τρίτο κόσμο, προκειμένου να κερδιθεί η όποια μάχη με τον φασιστικό άξονα.